W efekcie azotowania, czyli obróbki cieplno-chemicznej stopów żelaza polegającej na dyfuzyjnym nasyceniu powierzchni metalu azotem, tworzy się warstwa wierzchnia, której struktura i skład fazowy zależy od temperatury, czasu, składu chemicznego przedmiotu i atmosfery. Azotowanie stosuje się w celu podwyższenia właściwości tribologicznych lub odporności na korozję.

Przykład stali odpowiedniej do azotowania

1.8519Do azotowania użyta się stali węglowej, niskostopowej i stopowej. Jako medium w tym procesie wykorzystuje się środowisko gazowe z wykorzystaniem amoniaku. Do elementów konstrukcyjnych w ogólnej budowie maszyn stosuje się stal 1.8519, która z racji na swój skład chemiczny może być oznaczana także, jako stal 31CrMoV9. Oprócz żelaza w swoim składzie zawiera dodatki chromu, molibdenu i wanadu. W odróżnieniu do stali 38hmj materiał ten nie posiada aluminium w składzie chemicznym. Może być ona stosowana zamiennie, jednak po obróbce cieplno-chemicznej nie wykazuje tej samej twardości co 38hmj. Materiały z grupy stali azotowych, to gatunki niskostopowe stosowane w przemyśle energetycznym na części pracujące w podwyższonych temperaturach poniżej 540 stopni Celsjusza. Materiał ten jest często wykorzystywany przy produkcji śrub, nakrętek, części turbin i innych urządzeń dla przemysłu energetycznego. Materiał 1.8519 jest ciężko spawalny. W swoim składzie zawiera węgiel na poziomie od 0,27 do 0,34 procent, siarkę na poziomie około 0,4 procent oraz mangan na poziomie od 0,4 od 0,7 procent.

Podsumowując, materiał 1.8519 charakteryzuje się dobrymi właściwościami mechanicznymi. W stanie ulepszonym cieplnie wytrzymałość na rozciąganie zawiera się w granicy Rm= od 850 do 1300 MPa. Twardość powierzchni po azotowaniu wynosi HV=800. Utworzona warstwa wierzchnia zwiększa odporność na ścieranie, twardość, odporność zmęczeniową oraz odporność na korozję.